Wystarczy wejść w Normy Żywienia, odszukać rozdziału z konkretnym składnikiem, który nas interesuje, czyli np. Energia (Kcal), Tłuszcze, Białka lub Węglowodany. W konkretnym rozdziale odszukujemy grupę która nas interesuje, tj. dzieci 1-3 lata lub dzieci 4-6 lat, itd. W ubóstwie relatywnym było w Polsce około 536 tys. dzieci 6-15 lat, a dzieci korzystających z w pełni refundowanych obiadów w szkołach podstawowych w roku szkolnym 2021/22 było 99,5 tys., z tego wynika hipoteza, że tylko 19% dzieci ubogich ma w pełni refundowane obiady szkolne” – wnioskuje na podstawie oficjalnych danych dr hab Dodaj go do układu za pomocą łatwego w użyciu narzędzia przeciągnij i upuść. Z Canva nie musisz ograniczać swojej kreatywności. Możesz użyć pliku GIF jako grafiki dla mediów społecznościowych lub reklamy online, która skuteczniej trafi do odbiorców. Pobierz swój projekt i podziel się nim ze światem. W technikach uczniowie w tygodniu mają nawet 36 godzin (pomijając klasę maturalną), a w szkołach branżowych od 30 do 31 godzin lekcyjnych w tygodniu. Zatem uczniowie szkół średnich w ławkach teoretycznie spędzają między 21 a 25 godzin zegarowych w tygodniu, już po odjęciu zajęć z wychowania fizycznego, podczas których Plik dziecko 2.gif na koncie użytkownika sosenka1980 • folder gify i obrazki dla dzieci • Data dodania: 6 cze 2013 Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb. Popularna kolorowanka. Gify Dzień Dziecka - pobieraj, oceniaj i udostępniaj za darmo gify, życzenia i obrazki z kategorii Gify Święta i tradycje - Dzień Dziecka. 12 podstrona. . Poziom Trudności0Preferowany minimalny wiek To także jedna z klasycznych gier dziewczyńskich, polegająca na skakaniu po wyrysowanych polach, sześciu lub dziewięciu. Podobna do „chłopka” (patrz dalej). Najlepiej grać na betonie, asfalcie lub na chodniku. Rysujemy kredą lub kawałkiem cegły prostokąt, dzielimy go na 9 lub 6 równych pól i numerujemy części. Gra polega na rzucaniu kamyka na kolejne pola i skakaniu po nich. Przykład Zaczynająca mówi: „Jeden” i rzuca kamyk na pole nr 1. Następnie skacze na jednej nodze przez kolejne klasy. Wracając, zatrzymuje się przy polu nr 2, zabiera kamyk z jedynki i dopiero skacze na pole 1. Jeżeli pomyli kolejność, nadepnie na linię graniczną lub nie trafi kamykiem do okienka, prowadzenie przejmuje kolejna osoba. Po przejściu od 1 do 9 pola można skakać innym stylem, zależnie jak się umówimy. Słowo dysgrafia pochodzi z języka greckiego od czasownika grapho – „piszę”, „rysuję” oraz przedrostka “dys”. Są to trudności w opanowaniu właściwego poziomu graficznego pisma (tzw. brzydkie pismo). Objawy dysgrafii są rozpoznawalne u dzieci, które mają już za sobą naukę pisania. Pismo ucznia, który ma dysgrafię jest nieestetyczne i często nieczytelne. Trudność ta nie ma nic wspólnego z rozwojem intelektualnym. Zdarza się, że towarzyszą jej dysleksja i dysortografia. Jak pomóc dziecku, które ma diagnozę dysgrafii? Dla większości z nas pisanie to naturalna umiejętność, nad którą nawet się nie zastanawiamy. Piszemy niemal mechanicznie. Jednak dla dziecka z diagnozą dysgrafii to bardzo złożony proces. Pisanie wymaga bowiem nie tylko dobrej koordynacji ruchowej w zakresie tzw. motoryki małej (zręczność palców), ale i wzrokowej (dobrej znajomości liter i automatyzmu w ich rozpoznawaniu) oraz słuchowej (wyłapywaniu różnicy w podobnie brzmiących literach). Nieestetyczne i nieczytelne pismo nie jest efektem braku uwagi czy staranności ze strony dziecka, to właśnie dysgrafia. Jej diagnozę opiniuje poradnia psychologiczno-pedagogiczna, a wczesne rozpoczęcie ćwiczeń pozwala dziecku na lepsze opanowanie umiejętności sprawnego pisania. Jakie są objawy dysgrafii Dysgrafia to nie tylko nieczytelne lub mało czytelne pismo, to również: Niekształtne litery, zwykle o różnej wielkości np. duża litera w środku lub na końcu wyrazu. Nieumiejętne odtwarzanie liter tzn. mylenie liter podobnych graficznie np. d-p-b. Stawianie liter, które nie mieszczą się w liniaturze. Pomijanie drobnych elementów liter tzw. kresek, ogonków. Są one nazywane znakami diakrytycznymi. Niedopełnienie kształtu liter, niewłaściwe ich łączenie lub brak łączenia. Zniekształcenie linii pisania lub mylenie się w liniaturze. Niewłaściwe zagęszczenie liter w wyrazach i wyrazów w zdaniach. Trudności z rozplanowaniem zapisu w obrębie strony. Tzw. „chwiejące się” (drżące) pismo – czyli zmiana kierunku pochylenia liter. Do objawów dysgrafii należy też: Kurczowe trzymanie narzędzia piszącego. Mocy nacisk długopisu z powodu zbyt dużego napięcia mięśni ręki i palców. Skutkuje to bólem podczas pisania, zwłaszcza zbyt długiego. Dziecko po napisaniu kilkunastu linijek przerywa pisanie, masuje sobie rękę, strzepuje. Wolne tempo pisania i przepisywania. Dlatego dziecko potrzebuje więcej czasu na zadania wymagające pisania. Nieprawidłowy chwyt narzędzia piszącego. Jakie są warunki sprzyjające pisaniu? Każdy rodzic może zadbać o odpowiednie warunki zewnętrzne, które będą sprzyjać dziecku podczas pisania: Odpowiednio dostosowane do wzrostu biurko i krzesło. Zbyt niskie lub zbyt wysokie skutkuje tym, że dziecko unosi lub opuszcza barki, co powoduje jeszcze większe napięcie mięśniowe i męczliwość. Prawidłowa pozycja podczas pisania – krzesło z oparciem, prosty kręgosłup, ręce oparte o blat biurka, stopy dotykające podłoża. Dopasowana pozycja zeszytu, nad którym pochylone jest dziecko. Zeszyt powinien być ułożony na linii środkowej ciała. Prawidłowy chwyt narzędzia pisarskiego. Długopis powinien być trzymany około 1,5-2 cm od powierzchni kartki. Należy stosować trzymanie pęsetkowe, czyli łapiemy długopis pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym i opieramy o palec środkowy. Ćwiczenia dla dzieci z dysgrafią Wszystkie ćwiczenia, które rodzic wykonuje z dzieckiem w domu, warto traktować jako zabawę, a nie naukę. Pomocne są wszelkiego rodzaju zadania angażujące motorykę małą np. rysowanie, malowanie, lepienie, kopiowanie. A ponadto: Rysowanie szlaczków, tak aby mieściły się w liniaturze. Kopiowanie rysunków za pomocą kalki, a następnie z pamięci. Odrysowywanie rysunków z padającego cienia. Odrysowywanie kształtów z przygotowanych szablonów. Kreślenie tzw. „leniwych ósemek” (ósemka leżąca) na papierze w powietrzu całą ręką. Łączenie kolejnych punktów jedną linią, aby uzyskać konkretny obrazek. Ćwiczenia palców i dłoni np. wystukiwanie melodii, rytmu, naciskanie każdym palcem oddzielnie na stół, robienie tzw. odcisków palców, zabawy „idzie rak nieborak”, „idzie kominiarz po drabinie”, udawanie gry na pianinie. Ćwiczenie chwytu pęsetkowego np. z użyciem gier zręcznościowych (bierki, domino). Nakręcanie zabawek ze sprężyną, sortowanie, nawlekane małych koralików. Zapinanie i odpinanie małych guzików, spinaczy do bielizny, wyszywanie, szydełkowanie, robienie na drutach. Ćwiczenia manualne (zarysowywanie, zamalowywanie dużych powierzchni farbami, wydzieranie, naklejanki, wycinanie nożyczkami, zabawy z plasteliną, modeliną, masą solną). Zabawy z wykorzystaniem piasku kinetycznego, ryżu, grochu. Budowanie, piętrzenie konstrukcji z klocków. Dlaczego dziecku z diagnozą dysgrafii tak trudno pisać? Kiedy dziecko uczy się pisać (zwykle w klasie I-III SP) to zastanawia się nad graficzną stroną liter, zanim przelej je na papier. Zazwyczaj też, kiedy pisze to po cichu, wypowiada pisaną literkę, ponieważ to ułatwia jej zapamiętanie. Uczeń z dysgrafią ma tak zawsze, czyli bez względu na to, w której jest klasie, za każdym razem musi sobie przypomnieć graficzną stronę litery. Oczywiście im dłużej i intensywniej ćwiczy, tym łatwiej i szybciej pisze. W tej sytuacji rolą rodzica jest niedokładanie dziecku napięcia, czyli: niepośpieszanie pisania, niekaranie za nieestetyczne pismo, np. wyrywaniem strony z zeszytu z poleceniem, żeby dziecko przepisało tekst, ale tym razem ładniej, niekrytykowanie czy ośmieszanie, że pisze „jak kura pazurem”. Wszystkie te zachowania rodzica odbijają się na samoocenie dziecka oraz motywacji do pisania. Dzisiejsza edukacja wymaga od ucznia szybkiego tempa pracy. Dziecko, które pisze wolniej nie jest w stanie nadążyć za tokiem lekcji. Jak usłyszałam od jednej uczennicy z IV klasy: „W szkole nie ma czasu na myślenie, trzeba szybko pisać i robić zadania”. Często, aby właśnie zdążyć na czas uczeń nie jest w stanie opanować jakości pisania. Dziecko ze zdiagnozowaną dysgrafią tym bardziej. Dlatego powinno mieć ono więcej czasu na wypowiedź pisemną, a jeśli to dla niego pomocne, to warto mu umożliwić pisanie większych prac na komputerze. Rodzic może zadbać o to, aby taki zapis pojawił się we wskazaniach dla nauczyciela w opinii z poradni psychologiczno- pedagogicznej. Literatura: dostęp dostęp Marzena Jasińska Trener, dyplomowany coach, doradca rodzinny. Od lat wspiera rodziców w konsultacjach indywidualnych oraz warsztatach psychoedukacyjnych. Swoją pracę opiera na filozofii Jespera Juula, założeniach Rodzicielstwa Bliskości oraz Porozumienia Bez Przemocy. Specjalizuje się w zakresie neurodydaktyki oraz uczenia się uczniów. Ekspert rozwoju osobistego, komunikacji, negocjacji. W swojej pracy zajmuje się także tematyką mediacji szkolnych, procesów grupowych, zarządzania zmianą w organizacji i zarządzania zespołem. Prywatnie mama dwóch dorosłych synów. Dzieci W Szkole - Wyniki wyszukiwania dla zdjęć i ilustracjiWyświetl filmy dla dzieci w szkolePrzeglądaj dostępne zdjęcia i obrazy (906 805) dla słowa kluczowego dzieci w szkole lub rozpocznij nowe wyszukiwanie, aby znaleźć więcej zbiorów zdjęć i wyniki USA. Nauczycielka kazała dzieciom inscenizować Holokaust. Odgrywały sceny śmierci w komorze gazowej Uczniowie trzeciej klasy szkoły podstawowej zostali zmuszeni przez nauczycielkę do odegrania inscenizacji Holokaustu. Dzieci miały odgrywać sceny śmierci w komorze gazowej. Mało tego, nauczycielka miała też czynić antysemickie uwagi. Obecnie toczy się wobec niej dochodzenie. Jak informuje "Washington Post", do zdarzenia miało dojść w miniony piątek (17 grudnia), podczas zajęć w bibliotece ostatniego dnia przed świąteczną przerwą w szkole Watkins Elementary w Waszyngtonie. Według relacji jednego z rodziców, uczniowie mieli według planu pracować nad własnymi projektami, ale prowadząca lekcję bibliotekarka zorganizowała zamiast tego inscenizację Holokaustu, instruując dzieci, by nikomu o tym nie mówiły. W ramach inscenizacji uczniowie mieli odgrywać sceny z pociągów jadących do obozów koncentracyjnych, a także śmierci w komorze gazowej, czy kopać masowe groby. Jeden z uczniów żydowskiego pochodzenia został z kolei wybrany do odegrania roli Hitlera i odegrać jego samobójstwo. Opiekunka grupy miał też czynić antysemickie uwagi. Według cytowanego rodzica, zapytana przez dzieci dlaczego Niemcy dokonali zagłady, instruktorka miała odpowiedzieć, że "Żydzi zrujnowali Boże Narodzenie". Sedno Sprawy - Paweł Mucha Dyrektor szkoły MScott Berkowitz stwierdził w e-mailu do rodziców, że inscenizacja nie była częścią programu nauczania, a wobec nauczycielki - która została wysłana na urlop - toczy się dochodzenie. "Chcę zwrócić uwagę na wagę tej złej decyzji edukacyjnej, bo uczniowie nigdy nie powinni być proszeni, by odegrać jakiekolwiek sceny zbrodni, zwłaszcza ludobójstwa, wojny czy morderstwa" - napisał Berkowitz. Dyrektor dodał, że po zajęciach cała klasa odbyła spotkanie z "zespołem reagowania ds. zdrowia psychicznego". Według "New York Times", organizatorką zajęć była Kimberlynn Jurkowski, bibliotekarka pracująca w szkole od 2014 r. Gazeta notuje, że w 2013 r. kobieta została skazana za defraudację 24 tys. dolarów w szkole w New Jersey. Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 1 grudnia 2019 roku. …………………………………………………………………………………………….. (pieczęć przedszkola/szkoły/innej formy wychowania przedszkolnego) Imię i nazwisko dziecka Rok szkolny 2018/2019 Forma wychowania przedszkolnego* przedszkole Informacja o stanie przygotowania dziecka do podjęcia nauki w szkole podstawowej I Opanowanie wymagań określonych w podstawie programowej wychowania przedszkolnego w obszarze 1. Fizyczny obszar rozwoju dziecka: 1) Mocne strony dziecka: Biega swobodnie i do celu. Skacze na jednej nodze, utrzymuje równowagę przynajmniej trzy podskoki. Przeskakuje przez przeszkodę. Utrzymuje równowagę stojąc na jednej nodze. Przechodzi stopa za stopą wzdłuż wyznaczonej linii. Rzuca piłkę. Kopie piłkę. Sprawnie sprząta zabawki i przybory po zakończonej zabawie. 2) Zauważone trudności: Nie skacze na dwóch nogach i / lub nie utrzymuje równowagi podczas przynajmniej trzech podskoków. Z trudnością używa prawidłowego chwytu narzędzia i / lub z trudnością stosuje odpowiedni nacisk podczas rysowania, kreślenia i prób pisania. 3) Podjęte lub potrzebne działania wspierające potrzeby dziecka: Zaspokajano potrzebę ruchu poprzez organizowanie różnorodnych form zabaw ruchowych, manualnych, rysowanie, malowanie, tworzenie form przestrzennych, dobieranie trudniejszych zadań. Stawiano zadania wymagające większej precyzji ruchów rąk oraz koordynujących działanie wzroku i ruchu. 4) Wskazówki dla rodziców: Stawianie zadań sprzyjających rozwojowi umiejętności i zaspokajanie potrzeb. 2. Emocjonalny obszar rozwoju dziecka: 1) Mocne strony dziecka: Panuje nad swoimi emocjami, przeżywa je w sposób akceptowalny dla innych. Adekwatnie do sytuacji reaguje na smutek, płacz, radość osób z otoczenia. Radzi sobie samodzielnie w różnych sytuacjach. Podejmuje samodzielne decyzje dotyczące swoich działań, wyborów. Zawsze bez lęku rozstaje się z mamą. Rozumie, że zawsze wróci. Akceptuje czas rozstania. 2) Zauważone trudności: Nie dostrzega, że zwierzęta posiadają zdolność odczuwania i / lub nie przejawia życzliwości i troski w stosunku do świata przyrody. Jeśli napotyka trudności, nie stara się ich pokonywać. 3) Podjęte lub potrzebne działania wspierające potrzeby dziecka: Prowadzono zabawy wspierające rozwój społeczny dziecka. Poszerzano doświadczenia społeczne dziecka poprzez stawianie zadań wymagających pełnienia różnorodnych ról oraz pogłębiano jego wiedzę o otoczeniu społeczno-przyrodniczym. Sprzyjano rozwojowi emocjonalnemu dziecka poprzez określanie jego aktualnych stanów emocjonalnych (uświadomienie ich sobie i poprawne ich nazywanie). 4) Wskazówki dla rodziców: Wspierać rozwój umiejętności społecznych i odporność emocjonalną. 3. Społeczny obszar rozwoju dziecka: 1) Mocne strony dziecka: Zgodnie współdziała, z szacunkiem odnosi się do rówieśników w czasie wspólnych działań. Zazwyczaj z szacunkiem odnosi się do dorosłych, słucha i wykonuje polecenia. Współdziała z rówieśnikami w zabawie, pracach użytecznych, podczas odpoczynku. Nawiązuje relacje, współdziała z dorosłymi. Zazwyczaj przestrzega ustalonych norm i reguł zachowania. Zazwyczaj przestrzega zawartych umów. Uczestniczy we wszystkich zajęciach organizowanych przez nauczyciela. Używa zwrotów grzecznościowych, odpowiednio zachowuje się w różnych sytuacjach. 2) Zauważone trudności: Nie rozumie niektórych sytuacji z życia społecznego, wymaga wsparcia osoby dorosłej, szuka akceptacji i zrozumienia, oczekuje pochwały i zapewnienia o prawidłowym działaniu. 3) Podjęte lub potrzebne działania wspierające potrzeby dziecka: Częste chwalenie, motywowanie dziecka do działania, wspieranie w działaniach, dawanie możliwości dokonywania samodzielnych wyborów. 4) Wskazówki dla rodziców: Zachęcać dziecko do pokonywania trudności w różnych działaniach czy sytuacjach; wspólne planowanie, współdecydowanie w oparciu o pomysły; stopniowanie trudności zadań odpowiednio do możliwości dziecka. 4. Poznawczy obszar rozwoju dziecka: 1) Mocne strony dziecka: Podaje swoje imię i nazwisko. Zna swój adres zamieszkania. Wie, ile ma lat. Wymienia osoby z najbliższej rodziny, podaje ich imiona. Wie, jakie zawody wykonują jego rodzice, czym się zajmują. Wie, w jakim państwie mieszka. Zna nazwę stolicy Polski. Rozpoznaje godło i flagę Polski. Wymienia nazwy pór roku. Zna i nazywa zjawiska atmosferyczne charakterystyczne dla poszczególnych pór roku. Zna i nazywa wybrane zwierzęta hodowane przez człowieka. Zna i nazywa wybrane zwierzęta dziko żyjące. Klasyfikuje przedmioty według zauważonej reguły. Prawidłowo określa położenie przedmiotów w przestrzeni. Z pomocą recytuje krótkie wierszyki, rymowanki, wyliczanki. Układa powoli obrazek z części. Znajduje i zaznacza wszystkie szczegóły, którymi różnią się obrazki. Koncentruje się na wykonywanym zadaniu, ale wymaga dodatkowych poleceń. Pracuje i doprowadza prace do końca, ale wymaga dodatkowej motywacji. Interesuje się książkami. Z uwagą słucha opowiadań, baśni i innych form literackich. Zna litery, ale niektóre myli. Interesuje się pisaniem, podejmuje samodzielne próby kreślenia znanych liter i cyfr z wykorzystaniem różnorodnych form i przyborów. Rysuje szlaczki niezbyt dokładnie. Rozróżnia stronę lewą i prawą: podnosi podaną rękę, dotyka podanego kolana, ucha, oka. Ustala położenie obiektów w stosunku do innych obiektów, rysuje większość lecz nie wszystkie podane elementy. Bezbłędnie liczy na konkretach. Rozróżnia podstawowe figury geometryczne. Rozpoznaje modele monet i banknotów o niskich nominałach i posługuje się nimi w zabawie. Improwizuje ruchem i gestem, porusza się przy muzyce, tańczy, reaguje na sygnały. Zna i śpiewa piosenki z repertuaru dziecięcego. Używa wybranych zwrotów i wyrazów w nauczanym języku obcym. Śpiewa w grupie poznane piosenki, powtarza proste rymowanki i wierszyki w nauczanym języku obcym. 2) Zauważone trudności: Nie wymienia nazw dni tygodnia. Nie wie jak bezpiecznie poruszać się po ulicy. Nie odróżnia elementów świata fikcyjnego od świata rzeczywistego. Nieprawidłowo kontynuuje sekwencje. Nie układa i / lub nie opowiada historyjki obrazkowej. Nie wykonuje symetrycznego rysunku w przestrzeni sieci kwadratowej zgodnie z zaproponowanym wzorem, nie odwzorowuje rysunku. Nie dzieli zdań na wyrazy. Nie dzieli na sylaby większości podanych wyrazów. Nie wyodrębnia głosek w wyrazach o prostej budowie fonetycznej. Nie czyta samodzielnie. Rysuje niezgodnie ze śladem. Nie odwzorowuje kształtu litery. Błędnie wyznacza wynik dodawania. Określa równoliczność lub nierównoliczność dwóch zbiorów poprzez samodzielne przeliczanie elementów w zbiorach, lecz czasem popełnia błędy. Nie posługuje się liczebnikami porządkowymi. Nie wie, na czym polega pomiar długości przedmiotów, nie mierzy długości przedmiotów np. stopa za stopą – nie mierzy, np. odległość od okna do drzwi za pomocą kroków; długość stolika za pomocą dłoni; długość linii na podłodze za pomocą stóp. Niechętnie uczestniczy lub nie uczestniczy w zabawach rozumie prostych poleceń kierowanych do niego w nauczanym języku obcym. 3) Podjęte lub potrzebne działania wspierające potrzeby dziecka: Prowadzono indywidualne zajęcia rewalidacyjne oraz w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej. 4) Wskazówki dla rodziców: Wspieranie dziecka w jego działaniach, prowadzenie różnych zabaw np. jak w przedszkolu. II Samodzielność, w tym umiejętności i wykonywanie czynności samoobsługowych 1) Mocne strony dziecka: Samodzielnie korzysta z toalety. Poprawnie myje i wyciera ręce oraz twarz. Samodzielnie myje zęby. Posługuje się sztućcami. Nakrywa do stołu i sprząta po posiłku. Potrafi sygnalizować swoje potrzeby w różnych sytuacjach (potrzebę zabawy, odpoczynku, pragnienie, głód). 2) Zauważone trudności: Trudności z wiązaniem sznurowadeł, zapinaniem guzików. 3) Podjęte lub potrzebne działania wspierające potrzeby dziecka: Zachęcanie dziecka do samodzielnego wykonywania czynności samoobsługowych. 4) Wskazówki dla rodziców: Wykorzystywanie niektórych sytuacji życia codziennego do samodzielnego działania dziecka ćwiczenia pojedynczych czynności samoobsługowych. III Potrzeby rozwojowe dziecka, w tym zauważone predyspozycje, uzdolnienia i zainteresowania 1. Opis: Maciek chętnie rysuje; lubi zajęcia muzyczno-ruchowe. Lubi słuchać czytanych bajek i opowiadań; ogląda książki, czasopisma dla dzieci. Pochwały motywują Maćka do działania. Posiada wyobraźnię przestrzenną – konstruuje ciekawe budowle z klocków i innych materiałów. 1) Podjęte lub potrzebne działania służące ich rozwijaniu: Tworzono sytuacje wychowawcze w celu zaspokojenia potrzeb, zachęcano do rozwijania zainteresowań; Maciek został objęty zajęciami rewalidacyjnymi oraz w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej. 2) Wskazówki dla rodziców: Zaspokajanie potrzeby akceptacji i aprobaty, chwalenie dziecka i zachęcanie do działania. Rozwijanie zainteresowań dziecka oraz poświęcanie mu czasu, wspólne zabawy i rozmowy. IV Dodatkowe spostrzeżenia o dziecku Dziecko zwraca się grzecznie i kulturalnie do rówieśników i osób dorosłych; jest lubiane przez koleżanki i kolegów, jest zapraszane do zabaw. …………………………………… ….………………………….. (data i podpis nauczyciela) (pieczęć i podpis dyrektora) * Wpisać odpowiednio: przedszkole, oddział przedszkolny w szkole podstawowej, punkt przedszkolny, zespół wychowania przedszkolnego. Autorka: Anna Gapska – Czytelniczka Portalu

gify dzieci w szkole